13 listopad 2017

Czytaj więcej: Święto Niepodległości w SP15

    Co się dzieje z odpadami? Kto i gdzie je wywozi? Jak się je potem wykorzystuje? Jak od środka wygląda praca Miejskiego Przedsiębiorstwa Oczyszczania, które dba o czystość w Krakowie? Na te i wiele innych pytań szukali odpowiedzi uczniowie klasy 2a, którzy 18 października uczestniczyli w programie „Elektroodpady mają zasady”.
W trakcie programu klasa zwiedziła Lamusownię oraz uczestniczyła w zajęciach warsztatowych.  Uczestnicy mieli okazję poznać zasady selektywnego zbierania odpadów w Krakowie, zapoznali się z problemami środowiska naturalnego, które są związane z codziennym funkcjonowaniem człowieka oraz uświadomili sobie wagę odpowiedzialnej postawy za środowisko naturalne w ujęciu globalnym i lokalnym. W czasie wycieczki po Lamusowni i Zakładzie Demontażu Odpadów Wielkogabarytowych uczniowie dowiedzieli się, jak właściwie postępować z elektroodpadami oraz co dalej się z nimi dzieje. Na zakończenie klasa otrzymała materiały informacyjne oraz certyfikat udziału w programie.

 Ewa Dziób

18 październik 2017

 16 października 1978 roku o godz. 19.20 w centralnej loggi Bazyliki św. Piotra ukazuje się nowy Papież Jan Paweł II. Witają go oklaski. Ale jest pewne zaskoczenie. Nie ma się co dziwić. Jest to przecież po raz pierwszy od przeszło 400 lat papież nie Włoch, a także najmłodszy papież od półtora wieku. Nikt nie przypuszczał, że to będzie najdziwniejszy pontyfikat ze wszystkich, jakie składały się na historię papiestwa w ciągu dwóch tysięcy lat.
Ks. Mieczysław Maliński w swojej książce „Jan Paweł II. Niezwykły pontyfikat” napisał: „Mamy rozmaitych polskich geniuszy. Jest Chopin, Kopernik, Norwid, Wyspiański. Ale żaden z nich nie poniósł w świat imienia Polski tak jak on. Żaden nie wyrósł na taką osobowość. Niekwestionowany autorytet świata. Nie tylko katolików, nie tylko chrześcijan, ale wszystkich ludzi, którzy na tej ziemi żyją.”
Z okazji 39 rocznicy wyboru Karola Wojtyły na papieża w naszej szkole została przygotowana wystawa, która upamiętniła tamten dzień. 16 października, decyzją Sejmu Rzeczpospolitej, jest obchodzony Dzień Papieża Jana Pawła II.

Ewa Dziób

16 październik 2017

    Minął październik, zakończył się Międzynarodowy Miesiąc Bibliotek Szkolnych, ale to wcale nie koniec, lecz raczej początek czytania, zwłaszcza dla niektórych. 2 listopada najmłodsi uczniowie naszej szkoły zagościli w bibliotece, gdzie w bardzo uroczystej atmosferze powitały ich gimnazjalistki, które zaprezentowały widowisko literacko-muzyczne wg książki E. Nesbit „Księga smoków”.
Dzieci słuchały w skupieniu, przenosząc się wyobraźnią w świat baśniowych stworów, wypuszczonych nierozważnie z magicznej księgi za sprawą małego króla. Największy problem sprawiał smok siejący postrach w całym państwie, lecz po wielu trudach, dzięki odwadze i sprytowi młodego władcy, udało się go zwabić z powrotem do książki, gdzie spoczął na obrazku, nikomu już nie zagrażając.
Cóż, tak właśnie jest, że kiedy czytamy, to poprzez wyobraźnię uwalniamy z kart książek przeróżne istoty, ale na szczęście tylko na czas naszego obcowania z książką, bo gdy skończymy, wszystkie wracają na miejsce, czekając na kolejnego czytelnika.
Czy dzieci z klasy pierwszej wykazały się dużą wyobraźnią, czy słuchały z zaciekawieniem?  O tym przekonaliśmy się w drugiej części spotkania, gdy został rozegrany konkurs. Każdy, kto dobrze odpowiedział na pytanie dotyczące bajki, mógł sobie wylosować nagrodę. Okazało się, iż dzieci słuchały bardzo uważnie, o czym świadczy fakt, że wszystkie nagrody znalazły się w ich rękach, a niektóre nawet na głowach….  bo wśród nagród były również królewskie korony. Gratulujemy!
Szczególne podziękowania i wyrazy uznania należą się również gimnazjalistkom, laureatkom konkursu pięknego czytania, którymi są: Weronika Pałka z kl. IIIa, Klaudia Brożek i Gabriela Pulka z kl. IIc oraz Alicja Pytko z IIa.  To właśnie one, poprzez doskonałą interpretację utworu, umiały skutecznie zainteresować pierwszoklasistów, wprowadzając ich w niezwykły, baśniowy nastrój „Księgi smoków”.  
Należy też wspomnieć o wspaniałych dekoracjach, które w tym dniu zupełnie odmieniły wnętrze szkolnej biblioteki, do której warto zaglądać częściej, bo można tu znaleźć prawdziwą magię!

                                                                                                                                   Małgorzata Hamada

05 listopad 2017

W dniu 20 października nasi uczniowie Wiktoria Szymanek z kl. 2a, Weronika Pałka z kl. 3a i Konrad Kucharski z kl. 3a wzięli udział w obchodach Europejskiego Tygodnia Świadomości Dysleksji, który już po raz czwarty odbywał się w Zespole Szkół Ogólnokształcących nr 5 w Krakowie. Wiktoria i Weronika zmierzyły się z prozą Sławomira Mrożka i wspaniale reprezentowały nasze Gimnazjum w Konkursie Pięknego Czytania, Konrad zaś podjął wyzwanie i wziął udział w Konkursie Wiedzy Ortograficznej.
    Było nam niezwykle miło uczestniczyć w uroczystej gali rozdania nagród 22 października, gdzie okazało się, że Weronika Pałka zdobyła pierwsze miejsce w Konkursie Pięknego Czytania, a Konrad Kucharski otrzymał wyróżnienie w konkursie ortograficznym. Serdecznie gratulujemy!

                                    Emilia Bubis-Bieda

24 październik 2017

„Minął sierpień, minął wrzesień,
znów październik i ta jesień
rozpostarła melancholii mglisty woal …”
Ostatnie ranki rzeczywiście mgliste bardzo, ale im bliżej południa, tym aura zdecydowanie radośniejsza – nogi same niosą poza szkolne mury. Że to jednak blisko – coraz bliżej listopadowego święta, nasze kroki skierowaliśmy na najsłynniejszy krakowski cmentarz - Rakowicki. W wycieczce wzięli tym razem udział: Dominik, Gabrysia, Patrycja, Piotrek i Zuzia.
Głównym celem było odwiedzenie miejsc wiecznego spoczynku kilku znamienitych krakowian. Po wytypowaniu osób, których pamięć szczególnie chcieliśmy uczcić, w Internetowym Lokalizatorze Grobów wyszukaliśmy dokładne „adresy” i spisaliśmy je sobie. Następnie, uzbrojeni w foldery z planem cmentarza, ruszyliśmy na poszukiwania, trenując nie tylko odnajdywanie poszczególnych punktów na planie, ale też czytanie rzymskich liczb wyznaczających poszczególne kwatery zdecydowanie wykraczających poza na co dzień stosowany zakres pierwszej dwudziestki.  

Zgodnie z założonym planem najpierw złożyliśmy wizytę Wisławie Szymborskiej – laureatce Literackiej Nagrody Nobla, która  w „Schyłku wieku” wyznała, że nikt nie ma recepty na życie: „Jak żyć? – spytał mnie w liście ktoś, kogo zamierzałam spytać o to samo”. Poetka pochowana jest w grobie skromnym i dyskretnym jak ona sama.
Później odwiedziliśmy grób Marka Grechuty – prawdziwego człowieka renesansu: poety, pieśniarza, kompozytora, malarza, architekta, próbującego własną ciężką chorobę duszy zakląć słowami: „Ważne są tylko te dni, których jeszcze nie znamy, ważnych jest kilka tych chwil – tych, na które czekamy”. Odnalezienie tego grobu przysporzyło nam nieco trudności, ponieważ Lokalizator, z którego skorzystaliśmy przed wyjściem, nie określił miejsca pochówku Artysty w sposób najprostszy: w Alei Zasłużonych, tylko posłużył się złożonym kodem: LXIXPASC2.6. Ale i tak poradziliśmy sobie z zadaniem. Nagrobek Marka Grechuty zdobi rzeźba przedstawiająca Jego samego. O ile da się wyrazić słowami jej charakter – jest lekka i brak w niej ostrych linii. Choć rysów twarzy Poety nie oddaje nazbyt dobrze, za to bardzo dobrze odzwierciedla Jego osobowość: odrębność i melancholię.
Ostatni znicz postawiliśmy na grobie Zbigniewa Wodeckiego – muzyka multiinstrumentalisty i piosenkarza. O tym, że kochał ludzi i życie świadczą nie tylko słowa piosenek, którymi zapisał się w pamięci Polaków, na przykład takie: „Nad wszystko uśmiech Twój, nad grusz kwitnących sad, nad siedem tłustych lat, nad wód krynicznych zdrój - nad wszystko uśmiech Twój”. Zbigniew Wodecki został zapamiętany przez wielu także przez swoją osobowość. Choć od Jego śmierci upłynęło pięć miesięcy, płyta niewielkiego nagrobka ciasno zasłana jest kwiatami, zniczami, listami do Zmarłego i portretami przedstawiającymi Go. W jednej z podkrakowskich wsi, gdzie miał swój azyl, wciąż pamiętają, jak dźwięk Jego trąbki płynął czasem w środku nocy nad dachami domostw, a sam Muzyk w momentach ważnych dla lokalnej społeczności pojawiał się wśród miejscowych w lnianym swobodnym stroju, z grzywą płowych włosów i ciepłym uśmiechem na twarzy.
W pięknym październikowym słońcu nasza grupka wychodziła z największej krakowskiej nekropolii, mając w sercach myśl, że człowiek żyje tak długo, jak długo się o nim pamięta. Pamiętajmy o tych, którzy odeszli, a tym, którzy jeszcze są – poświęcajmy życzliwą uwagę, a mówiąc słowami Księdza-Poety: „Spieszmy się kochać ludzi – tak szybko odchodzą”….

Bogumiła Glanowska

19 październik 2017